W języku łacińskim „ministrare” oznacza tyle co „służyć”. Ministrant jest więc osobą, która służy kapłanowi podczas Eucharystii lub nabożeństw. Przez swoją posługę tak blisko ołtarza ministrant służy nie tylko kapłanowi, ale samemu Jezusowi, który przychodzi do nas podczas każdej Mszy Świętej. Służba ministrancka jest zatem służbą Chrystusowi i w pewnym sensie Kościołowi. Poprzez gesty i swoją postawę ministrant ukazuje pewne znaki, które nadają wymowę całej liturgii. Z tego wynika kolejna prawda, że ministrant nie może być tylko obserwatorem, ale brać czynny udział we mszy świętej, przez co wskazuje na piękno liturgii. Swoją przyjaźń z Panem Jezusem, ministrant stara się okazywać nie tylko w kościele, ale i poza nim, dając świadectwo dobrego zachowania przed innymi. Zespół ministrantów i lektorów wykonujących zadania wynikające z poszczególnych funkcji liturgicznych tworzy liturgiczną służbę ołtarza.

 

Kiedy mali chłopcy i młodzieńcy pełnią służbę ołtarza z radością i entuzjazmem, dają swoim rówieśnikom wymowne świadectwo doniosłości i piękna Eucharystii.

 

(…) Jako ministranci w rzeczywistości już jesteście apostołami Jezusa! Gdy uczestniczycie w liturgii, pełniąc swoją służbę przy ołtarzu, ofiarowujecie wszystkim świadectwo. Wasza skupiona postawa, wasza pobożność, wychodząca z serca i wyrażająca się w gestach, w śpiewie, w odpowiedziach - jeśli robicie to w sposób właściwy i bez roztargnienia, nie byle jak - jest więc świadectwem, które działa na ludzi. Bądźcie zawsze przyjaciółmi i apostołami Jezusa Chrystusa! (Przemówienie do ministrantów w czasie Międzynarodowej Pielgrzymki Ministrantów do Watykanu, 2 sierpnia 2006 r.)